De familie Buddelmeijer kan er nog steeds niet over uit. Nooit hadden ze gedacht dat ze  met hun inkomen een eigen huis kunnen bouwen. En dat het zo leuk zou zijn.

Lees het verhaal van Astrid en haar kinderen. Zij zijn eigenaar van een van de eerste IkbouwbetaalbaarinAlmere-kavels en bouwen nu het huis zoals ze altijd al wilden: Een gigantische oppervlakte geluk.

Daar stonden ze dan, ze waren geselecteerd en mochten een kavel uitkiezen. Na de keuze reed de familie Buddelmeijer naar de grote zandvlakte van Almere Poort. Zou het hier zijn... of toch daar? Nadat zehun kavel hadden gevonden, volgde een mooi ritueel. Astrid: “Het is zo onwerkelijk dat dit jouw stuk grond is. Ik had een plastic zakje bij me en heb er zand van mijn kavel ingedaan. Onze grond, letterlijk. Natuurlijk staat er een bordje met onze namen op onze kavel: Astrid, Libby en Rowan. Ik ga er elke maand even kijken. Rondom de kavel zie je het stadsdeel groeien en als alles meezit, staat voor de bouwvak van 2010 ook ons huis er.”

Eigen grond op het dressoir
Het zand heeft intussen een ereplek op het dressoir in haar huurhuis in Almere Stad gekregen, evenals alle foto’s die nu al zijn gemaakt. Van het kavelbordje met hun namen erop tot inspiratiefoto’s van huizen die ze ontdekten tijdens de vakantie of gewoon onderweg naar de winkel. “Ja, want het blijft elke minuut in je gedachten”, vertelt Astrid. “Onderweg zie je ineens de ideale gevelsteen. Of die dakpan waar je naar op zoek was. Dat kun je niet allemaal onthouden, daarom maak je een foto of schrijf je het op.”Bij Astrid ligt overigens dag en nacht papier en pen binnen bereik. “Ik schrijf continu vragen of opmerkingen erop. Dingen die ik met de begeleider of met mijn toekomstige buren wil overleggen of voorleggen. Tijdens de bijeenkomsten komt er zoveel op je af, door ze op een lijstje te zetten, kun je niets vergeten te vragen.”
De weg naar de kavel begon twee jaar geleden. “In eerste instantie had ik me op een IbbA-appartement gericht, ik dacht dat dat het hoogst haalbare was met mijn inkomen”, lacht Astrid. “Maar tijdens de informatiedag in het stadhuis, begin van dit jaar, bleek dat ook ik een eengezinswoning kon bouwen. Ik keerde dolenthousiast terug van de middag en heb mijn kinderen de keer erna meegenomen. Zij moesten er immers ook achter staan, wat ze gelukkig ook volledig deden.”

Enthousiasme in drievoud
Astrid wil dan ook benadrukken dat haar kinderen van 19 en 15 jaar oud, minstens net zo veel inbreng hebben in het ontwerp van het huis als zij. “We doen het echt met z’n drieën. We gaan er tenslotte straks allemaal wonen.” Maar hoe bevalt het bouwproces haar als leek? Astrid: “Echt, het valt me 100% mee. Je eigen huis bouwen is zo leuk! Je begint met het kiezen van een kavel, daarna krijg je een workshop ‘Hoe nu verder’, daar maak je kennis met je buren, worden bouwbegeleiders aan je voorgesteld en krijg je heel veel informatie. Je hoeft er niet bang voor te zijn, want de begeleiding van IbbA is heel goed en de verplichte bouwbegeleiding is cruciaal. Deze professional kies je uit een selectie van IbbA. Onze begeleider is geweldig, hij zei gewoon: Goed, teken nu je droomhuis en vergeet even over de financiën te denken. Eerst gaan we kijken wat je wilt, daarna kijken we wat er daadwerkelijk mogelijk is. Een gouden tip, want je tekent dan pas écht je droomhuis.”

Knippen en plakken
Tot haar grote verbazing was er veel mogelijk. Astrid: “Licht en lucht. Dat zijn onze uitgangspunten. Dus nu hebben we ramen tot op de vloer, een grote zolderruimte, voldoende kamers en de benedenverdieping is 3 meter hoog. Een gigantische oppervlakte aan geluk.” De catalogus met bouwplannen van het IbbA was ook een grote hulp bij het ontwerpen.“De bouwtekeningen zijn heel inspirerend. Je kunt precies zien welke punten je ook in je eigen ontwerp zou willen. We hadden wel een voorkeur voor een ontwerp, maar wilden ook aanpassingen. Dat was in overleg met de aannemer gewoon mogelijk, waarmee je je huis nog meer eigen kunt maken. Hoe we dat deden? Gewoon zes keer tekeningen printen en dan knippen en plakken!”

Naar verwachting start het heien in januari. De familie hoopt dan ook vóór de bouwvakantie van 2010 in hun nieuwe woning te kunnen. “We zijn nu vooral bezig met de keuze van de gevelsteen, dakpannen enzovoort. Ook moeten we nu nadenken over de inrichting, zoals de trappen, het sanitair en de stopcontacten. Ik kan niet wachten tot de bouw start. We verheugen ons zo op onze nieuwe plek. En echt, ik kan het iedereen aanraden, alleen al omdat je samen met je buren aan de slag gaat. Het contact is zo goed. Iedereen is bijzonder blij met zijn kavel in de rij, we gaan nu ook samen heien. Kun je je voorstellen hoe verzorgd de wijk zal worden? En sociaal: de eerste barbecue staat al gepland.”